Ο ταλαντούχος, παρεξηγημένος Φεβρουάριος

Στο ξεκίνημά του κι αυτός ο χρόνος φάνηκε επιεικής μαζί μας. Έκανε όσα λιγότερα μπορούσε χωρίς να μας προβληματίσει... Η πλουμιστή, χαριτωμένη Αλκυόνη του ζήτησε θαλπωρή κι εκείνος δεν την αρνήθηκε. Έτσι οι μικροί νεοσσοί της δεν πάγωσαν στον χιονιά και χόρτασαν την ζεστασιά ενός λαμπρού ήλιου, που λες κι ανέτειλε γι’ αυτήν κάθε πρωί! Οι αμυγδαλιές έμειναν στολισμένες για ημέρες με τα νυφιάτικά τους, χωρίς να τις ξεγυμνώσει ο πονηρός βοριάς, που ησύχασε για λίγο την ορμή του! Οι εργατικές, ακούραστες μέλισσες, μπόρεσαν να συλλέξουν περίσσιο νέκταρ από τα άνθη τους κι εμείς απολαύσαμε περισσότερο την ανθισμένη παρουσία τους! Η γη χόρτασε νερό, από το ανάλαφρο στρώμα του χιονιού που έπεσε κι έντυσε στα λευκά κάθε ασχήμια! Έτσι κι εμείς, μέσα σε τόση ομορφιά, ξεχάσαμε ότι πιο πίσω έρχεται ο τελευταίος μήνας του χειμώνα, ο χωλός Φλεβάρης, όπως συνηθίζουμε να τον λέμε, ή ο κουτσοφλέβαρος.
-Ανυπεράσπιστος μήπως αισθάνεσαι, που κουβαλάς αυτό το άσχημο βαφτιστικό, λες και δεν μπορείς τόσα χρόνια, να το τινάξεις από πάνω σου;
-Είσαι όμως αξιοπρεπής και δεν θυμώνεις. Δεν ζήτησες τον λόγο από τα άλλα 11 αδέλφια σου, που σου στέρησαν τις μέρες, ξέρεις γιατί;
Γιατί στις φλέβες σου τρέχει το νερό της ζωής, που ποτίζει κάθε ρίζα και την δυναμώνει και την ετοιμάζει να δεχθεί άνθη πρώτα, καρπούς μετά, την άνοιξη και το καλοκαίρι που ακολουθεί! Και νοιώθεις υπεύθυνος!
Χιόνια φορτώθηκε ο Φλεβάρης, μην προσπαθήσεις να τα βγάλεις, πάγωσαν όλες οι κορφές του, μα γαργαρίζουν οι πηγές του!
Σου κούρσεψαν τις μέρες, σε είπαν και κουτσό, μα εσύ διαμαρτυρήθηκες μόνο μ’ εκείνες τις παγωμένες λευκές νιφάδες της σιωπής σου και τις διάφανες σταλαγματιές της βροχής, που πιασμένες λες χέρι-χέρι, σαν μικρά βαγόνια, πέφτουν βιαστικές από τα κεραμίδια της σκεπής!
Κι έρχεται η νύχτα και κουρνιάζεις και το συρτό σου βήμα δεν αντηχεί πιά, γύρω σου ομίχλη και καταχνιά. Μονάχα η σελήνη απομένει κρυφά να σε κοιτά, μα θαλπωρή και ζεστασιά δεν έχει πουθενά!
Και φέρνεις το κλαρί της μυγδαλιάς στο βάζο στο σαλόνι, λευκά της πέταλα μαραίνει και γυμνώνει, γιατί όση απ’ την ζεστασιά κι αν της χαρίσεις, εκείνη μοναχά στην παγωνιά μπορεί να ζήσει! Σάββατα, ψυχοσάββατα και παρακλήσεις χίλιες, σού έδωσε ο Θεός ευλογιά να φύγουν οι ερινύες. Και ξημερώνει αποκριά και Καθαρά Δευτέρα, γεμίζει χαρτοπόλεμο, ουρές, φωνές κι αετούς, που ολημερίς πετούν με τον αέρα! Μες την τρελή αποκριά, χάνεσαι και χορεύεις, φοράς του κόσμου τις στολές, με χρώματα παραλλαγές, με μάσκες και γαϊτάνια, φωτίζεις τα ουράνια! Μασκαρεμένος δεν κρυώνεις, μα η ψυχούλα σου θυμώνει, που αντί κουτσό να σε φωνάζουν, σαν τον μικρό τους αδελφό πρέπει να σ’ αγκαλιάζουν! Είσαι προάγγελος ωραίων λογισμών, χωρίς εσένα μπουμπούκια δεν θα δουν τα δένδρα κι όταν θ’ ανοίξουν την καρδιά τους στον Θεό, χιλιάδες μέλισσες θα μεταλάβουνε το νέκταρ! Και μπήκε ο γεωργός γοργά στ’ αμπέλι, μπερδεύτηκε στα τοξωτά κλαριά του, που ξερά κι ανήμπορα ζητούν το κλαδευτήρι κι άρχισε δυνατά την άλλη μέρα του Άγιου Τρύφωνα, σωστά να τα κλαδεύει. Δυο μάτια αφήνει στο καθένα, να ‘χει την δύναμη το κλήμα κλαδιά νέα να δώσει, όπου θα δέσουν τον καρπό, κρασί και μούστο γλυκόπιοτο να ευφρανθούν οι ανθρώποι! Μα και τα περισσότερα καρποφόρα ανυπομονούν για το κλάδεμά τους, να ομορφύνει το σχήμα τους, να γεμίσουν ανθούς, να βγουν γεροί οι καρποί τους!
Δυο του Φλεβάρη η γιορτή της Υπαπαντής και του Αγίου Συμεών, για τις εγκυμονούσες, όπου περπάτησε στην εκκλησιά μας ο Χριστός και την πρώτη ευλογία πήρε! Κι άλλες πολλές είν’ οι γιορτές και ο ξενόφερτος Βαλεντίνος κάπου στη μέση στέκεται κι ερωτοτροπεί, εξ άλλου δεν λέμε ότι όλες οι ημέρες του Θεού είναι, όλες είναι, όλες μικρές-μεγάλες….
Κι έπιασε πάλι κρύο δυνατό, όπου παγώνει και φοβίζει τα κοπάδια κι εμείς μιλάμε μοναχά για τον κακό μας τον καιρό, ενώ η Άνοιξη και η Λαμπρή προετοιμάζουν τα ουράνια!
Είναι βλέπετε ο τελευταίος μήνας του χειμώνα και θέλει πάντα ν’ αφήνει το παγωμένο αποτύπωμά του για να τον θυμόμαστε! Ως του χρόνου…
Γιατί αγαπημένοι μου φίλοι, ο κουρσεμένος Φλεβάρης αν φλεβίσει καλοκαίρι θα μυρίσει, μα αν τύχει και θυμώσει, μες το χιόνι θα μας χώσει…
Καλό σας μήνα έστω και με κρύο!

01 Φεβρουαρίου 2025

Μαρία Φετοκάκη