Στα θαλασσινά μας ταξίδια

Μια Ελλάδα στα πελάγη, μια Ελλάδα στα λιμάνια, σε πλοία υπερφορτωμένα με ταξιδιώτες και οχήματα, με αγχωμένους ναυτικούς που πηγαινοέρχονται από την πλώρη στην πρύμνη, με ναύτες στην υποδοχή και τον καπετάνιο να βρίσκεται πότε στο κατάστρωμα και πότε στην γέφυρα, με το άγχος ζωγραφισμένο στο πρόσωπό του. Κινήσεις γρήγορες, καλωσόρισμα, χαμόγελα και κούραση απέραντη, σαν το πέλαγος που περιμένει να τους ταξιδέψει…
Και φθάνει η ώρα της αναμενόμενης αναχώρησης, όλοι στις θέσεις τους, εκείνος στη γέφυρα με αετίσιο μάτι και τα μεγάφωνα να συμβουλεύουν τους ταξιδιώτες για το ταξίδι… Το πλοίο καμαρωτό κυλά ήρεμα σαν χέλι και μοιάζει σαν να κόβει την κορδέλα, στην έξοδο του λιμανιού και ν’ ανοίγει λες τα φτερά του, για το νερένιο ταξίδι του! Η πλώρη σκίζει το αλμυρό νερό στα δύο και η πρύμνη αφήνει πίσω της τ’ αφρισμένα κύματα να την παρακολουθούν. Οι γλάροι στα πιο τρελά πετάγματά τους, συνοδεύουν και περιμένουν την όποια λιχουδιά, από τους ταξιδιώτες του καταστρώματος, που χαίρονται μαζί τους, για ένα ακόμα ταξίδι φυγής τους από την πόλη!
Γέμισε καράβια και φέτος το Αιγαίο και το γλυκό Ιόνιο. Το μελτέμι με την δροσιά του, ταξιδεύει τα λευκά τεντωμένα πανάκια που τα μικρά λιμάνια των νησιών και τα προστατεύουν και τα κοιμίζουν τα βράδια, στην μικρή γαλήνια αγκαλιά τους. Τα πλοία όμως της γραμμής δεν ξεκουράζονται ποτέ τα καλοκαίρια. Ταξιδεύουν βιαστικά, φορτωμένα, βρεγμένα, βυθισμένα στα γαλαζοπράσινα νερά, ως εκεί που το πέλαγος συναντά τον ορίζοντα, τον θεό ουρανό και πιο πέρα ακόμα, στον όποιο προορισμό τους, εκεί που θα φουντάρουν την άγκυρα στα απύθμενα βάθη!
Ο ήλιος χαμηλώνει το βλέμμα του, τα χρώματα αλλάζουν, το μπλε βαθαίνει και το συνεχώς ερωτευμένο φεγγάρι, κάνει την εμφάνισή του. Γύρω του μικρά διαμαντάκια τ’ αστέρια, αχώριστοι σύντροφοι του στο μοναχικό ταξίδι του. Σκοτάδι πιά και μόνο ο αφρός της πρύμνης, σαν λευκό άροτρο, σχίζει το νερό, ξεθυμαίνοντας με ανάσες και λευκαίνει το βαθύ μπλε του νερού! Στο πρώτο πρωινό φως της αυγούλας, προβάλλει μια χώρα κατάλευκη, απλωμένη σαν μπουγάδα στην πλαγιά του λόφου, πάνω από το λιμάνι!
Καλημέρα λευκό μου νησάκι. Μπλε και λευκό αναμετρώνται πιο θα υπερισχύσει στην εικόνα, γιατί στη μνήμη στέκουν πάντα πλάι πλάι μονιασμένα, χρόνια τώρα! Και γύρω απ’ την χώρα, στις ξερές επιφάνειες των ξερολιθιών, αγκομαχούν τ’ αμπέλια κάτω από τον καυτό ήλιο, γεμίζοντας σταγόνα- σταγόνα τις κρυμμένες ρόγες τους και τις τσιτώνουν, κάτω από τα διψασμένα αμπελόφυλλα. Σε λίγο καιρό οι αμπελόστρατες θα γεμίσουν με φωνές και γέλια, κόπο και ιδρώτα, ώσπου οι τριζάτες ρόγες τους σκάσουν και χυθεί η μυρωδάτη σάρκα τους σταλιά- σταλιά, σαν αγία κοινωνία, στο παλιό ξύλινο βαρέλι. Κοινωνάμε γάργαρο νερό απ’ την πηγή, δροσιζόμαστε στο γλυκό μελτεμάκι, αναπνέουμε ιώδιο και αλμύρα και κάνουμε όνειρα, πολλά όνειρα… και θαρρείς πως μόνο η αυγούλα θα καταφέρει να τα διαλύσει.
Αν το καλοκαίρι μας ήταν χρώμα, θα ήταν γαλάζιο, αν ήταν άρωμα, θα ήταν βασιλικός και δυόσμος, αν ήταν αίσθηση θα ήταν γλυκόπιοτο κρασί, αν ήταν ταξίδι θα ήταν κάπου στο Αιγαίο και αν ήταν γεύση θα ήταν το νόστιμο ελληνικό φαγητό! Ζωντανά τα χρώματα, θειικές οι γεύσεις, ζευγαρώματα και παντρέματα στο ίδιο πιάτο, με το ευλογημένο λάδι να λούζει και να λούζεται στην ομορφιά και στην παρθένα γεύση του!
Ενορχηστρωτές ένα κουτάλι και ένα πιρούνι, λίγη αέρινη ρίγανη, τριμμένη στο χέρι πάνω τους, λίγο κατάλευκο άνθος αλατιού, ιστορίες, χωρατά, καμώματα στις βεγγέρες, εμπρός από τις υπέροχες ξύλινες πόρτες των σπιτιών, έτσι για την συντροφιά και την παρέα, στο μεταξύ μας.
Κι ας ευχηθούμε στο τέλος της βραδιάς να μην λείπει κανείς! Να είμαστε όλοι εκεί, αγαπημένοι και μονιασμένοι, να ζούμε και ν’ αναπολούμε όμορφα παιδικά και εφηβικά χρόνια, που γεμίζουν την καρδιά μας, την δύσκολη καθημερινότητά μας και μας βοηθούν να μην ξεχνάμε.
Ευτυχισμένα θαλασσινά ταξίδια και τούτο τον Αύγουστο!

15 Ιουλίου 2025

Μαρία Φετοκάκη