Γλυκές ημέρες φθινοπώρου

Ανασκουμπώθηκε που λέτε ο Σεπτέμβριος, μάζεψε όλη την υγρασία του καλοκαιριού, την ταξίδεψε όπου του επέτρεψαν τα καλοκαιρινά μελτέμια και τώρα σαν σύννεφο πιά, την συμπίεσε και ετοιμάστηκε να την ξεφορτωθεί, αδειάζοντάς την όλη επάνω μας!
-Καλά δεν είμαστε τόσο καιρό χωρίς εσένα; Του φώναξε το καλοκαίρι φεύγοντας! Γιατί βιάζεσαι τόσο, τι θα κάνεις ένα ολόκληρο φθινόπωρο; Κακοκεφιά και μαυρίλα κουβαλάς, μας έκρυψες ήδη τον ήλιο…
-Κανένα δεν ενοχλώ και από κανένα δεν περιμένω συμβουλές, απάντησε θυμωμένα το σύννεφο, αφήνοντας να κυλήσουν οι πρώτες χοντρές ψιχάλες, σαν δάκρυα μεγάλης συμφοράς!
Κυνηγώντας η μία την άλλη σε κατακόρυφη πτώση, μοιράζονται βιαστικές, άλλες στο χώμα κι άλλες στην άσφαλτο, που τις καταπίνει και τις εξαφανίζει στο λεπτό. Η διψασμένη γη τις καλοδέχθηκε, ρούφηξε την δροσιά τους αχόρταγα, παρακαλώντας να φθάσει η υγρασία τους ως τα σωθικά της!
-Να ήξερες πόσο καλό μου έκανες σήμερα, του φώναξε το διψασμένο και ξερό χώμα, ευλογημένη η πρώτη βροχούλα, ευλογημένη και η σπορά που θ’ ακολουθήσει. Όταν οι στάλες πέφτουν ρυθμικά η μια πίσω από την άλλη, το χώμα μαλακώνει, τα δένδρα δροσίζονται, τα λουλούδια υποκλίνονται και οι σπόροι νοιώθουν να σκιρτά η νέα ζωή μέσα τους! Η φύση θα εργάζεται στο εξής σαν ένα τεράστιο εργοστάσιο παραγωγής!
Και καθώς τα σύννεφα ταξιδεύουν, ξαλαφρωμένα από το βάρος τους, ο ήλιος προβάλλει με το φως του και τα κάνει όλα να λαμπυρίζουν μαγικά, σαν κρύσταλλα, χαρίζοντάς μας την διάφανη πολυτέλειά τους! Σπίνοι, καρδερίνες, κοκκινολαίμηδες, βγαίνουν από τις κρυψώνες τους και ξεκινούν το τραγούδι τους, μια δοξασία στην βρεγμένη γη, που τα σεργιανά και τα τρέφει! Σοφή η μοιρασιά του χρόνου σε τέσσερεις εποχές, που η κάθε μια με την σειρά της μας γεμίζει διαφορετικά συναισθήματα, μας ανανεώνει, μας δραστηριοποιεί, μας ταξιδεύει στο χρόνο! Μας κάνει να ζούμε με την προσμονή του νέου που έπεται. Όσο καλά κι αν περάσαμε στην μία, πάντα θα λαχταρούμε να ζήσουμε στην επόμενη!
Δεν μπορώ να ξέρω, ποια εποχή και ποιος μήνας αρέσει στον καθένα σας, όμως ο Σεπτέμβριος κατά την γνώμη μου, είναι ο μεσολαβητής, ο προπομπός του φθινοπώρου, είναι το γλυκό ελληνικό αποκαλόκαιρο! Είναι ο μήνας που ακροβατεί μεταξύ του καλοκαιριού που δεν θέλουμε να φύγει και του φθινοπώρου που δεν θέλουμε ακόμα να έρθει. Ο ήλιος επιμένει να τριγυρνά κυρίαρχος στον γαλανό ουρανό μας, με λιγότερες ώρες παρουσία και σε διαφορετική ελλειμματική, πλάγια τροχιά. Είναι ο μήνας των πιο γλυκών φρούτων και των πιο γλυκών χυμών, ο μήνας του τρύγου, με τις πιο μικρές ημέρες, αλλά με τις δροσερές ήρεμες νύχτες του, με τις απαλλαγμένες από τα μελτέμια γαλήνιες θάλασσές μας, που δεν θέλουμε να αποχωριστούμε!
Νωπές ακόμα οι καλοκαιρινές αναμνήσεις, από θαλασσινά ταξίδια, από αγαπημένα θερινά σινεμά. από νοσταλγικές στιγμές, που θα μείνουν για πάντα σε μια άκρη του μυαλού, καλά κρυμμένες…
Κι αν σκόρπισαν τα φύλλα με τ’ αγέρι, τον δρόμο κι αν τον σκέπασε η βροχή, για μας είν’ ο Σεπτέμβρης καλοκαίρι, η αγάπη σου φωτίζει όλη την γη!
Υπέροχοι τρυφεροί στίχοι του Γ. Παπαστεφάνου σε σύνθεση Γ. Σπανού.
Στην μικρή αυλή, με την καταπονημένη πέργολα από το βάρος της κληματαριάς, με τα τροφαντά τριζάτα τσαμπιά, σκύβει στοργικά η πατρογονική μας συκιά, σκεπάζοντας την στοργικά, με ανοιχτές τις παλάμες των φύλλων της, για να της χαρίσει λίγη παραπάνω δροσιά! Που και που μια μεθυσμένη χρυσόμυγα, αλλάζει θέση πετώντας σε άλλο φρούτο, τι κρίμα να μαγεύεται από την γλύκα τους και να πεθαίνει τόσο γρήγορα, μόλις πέσουν και οι τελευταίοι καρποί στο χώμα! Σε λίγες μέρες θα σταματήσει και το εκκωφαντικό τραγούδι των τζιτζικιών και όλα σιγά-σιγά θα πάρουν τον δρόμο τους για την αναγέννηση της φύσης και της ζωής σε κάμπους και σε χωράφια!
Ζήστε το μικρό καλοκαιράκι του Σεπτέμβρη με όλες σας τις αισθήσεις!

12 Αυγούστου 2025

Μαρία Φετοκάκη